Ładne Bebe Magazyn

To już dziesiąty numer magazynu Ładne Bebe! Z tej okrągłej okazji przygotowałyśmy dla Was aż dwie okładki. Na jednej Ola i Michał Żebrowscy (to ich pierwsza wspólna okładka w historii!), na drugiej Kamila Kamińska i Michał Meyer z dziećmi. Obydwie pary w szczerych rozmowach opowiadają o miłości, rodzicielstwie, kryzysach, czasie dla siebie i budowaniu rodziny.

Rozmawiamy też z aktorem Piotrem Polakiem, którego znacie z polskiej wersji serialu The Office oraz Kasią Słomińską, modelką, która jest mamą w czwartym stadium raka. Ania Jóźwiak i Stanisław Bonieckim opowiadają nam o rodzicielstwie w Nowym Jorku. Olsza Grochowska pokazuje, że z dzieckiem w nosidle można podróżować po puszczach i spać w namiocie.

W numerze dużo piszemy o tym jak ważny jest ruch i zajęcia na świeżym powietrzu (i jak radzą sobie z nimi Duńczycy), co zrobić by ograniczyć czas ekranowy i dlaczego do 15. roku życia dzieci nie powinny używać social mediów. O edukacji rozmawiamy ze specjalistką Edytą Pilch, jak rozmawiać z dziećmi o pieniądzach radzi nam inwestorka Dorota Sierakowska. Porady świeżo upieczonym mamom daje położna Stefa Kumor. Podpowiadamy też co czytać i jakie prezenty sprawić bliskim na dzień mamy, dzień taty i dzień dziecka.

W tym numerze wyjątkowo dużo ilustracji, nad którymi pracowały najlepsze polskie rysowniczki: Zosia Dzierżawska, Agata Królak, Mroux, Kasia Bogucka, Krystyna Engelmayer-Urbańska i Julia Juzyk. Zdjęcia z pewnością Was zachwycą, dość powiedzieć, że okładki przygotowali dla nas Bartek Wieczorek i Michaela Metesova. Przeczytacie też felietony Julianny Jonek-Springer, Anastazji Bernad, Anki Wandzel i Grzegorza Łapanowskiego.

To już dziesiąty numer magazynu Ładne Bebe!

Z tej okrągłej okazji przygotowałyśmy dla Was aż dwie okładki. Na jednej Ola i Michał Żebrowscy (to ich pierwsza wspólna okładka w historii!), na drugiej Kamila Kamińska i Michał Meyer z dziećmi. Obydwie pary w szczerych rozmowach opowiadają o miłości, rodzicielstwie, kryzysach, czasie dla siebie i budowaniu rodziny.

Podpowiadamy też co czytać i jakie prezenty sprawić bliskim na dzień mamy, dzień taty i dzień dziecka.

Co znajdziesz w środku?

Przeczytaj kilka cytatów z wypowiedzi naszych gości

Nagle się okazuje, że nie jesteśmy już tylko parą, ale zespołem walczącym o przetrwanie. To jest chyba największy test dla związku – nie sam poród, lecz to, co się dzieje później, kiedy codzienność nagle przestaje być romantyczna, a staje się logistyczna. Zaczynamy funkcjonować jak współlokatorzy. Romantyzm znika – nie dlatego, że coś „się psuje” – to jest po prostu bardzo trudny etap, na który nie da się tak do końca przygotować. Do tego dochodzi odpowiedzialność za nowego człowieka, nieprzespane noce, zmęczenie, u kobiet skoki hormonalne, radość i smutek jednocześnie, czasem samotność.

Młodzi pracownicy kawiarni, którą znam dość dobrze, interesują się światem, są wykształceni, otwarci, liberalni, raczej lewicowi, eksperymentują seksualnie. Jednak wiedza tych – jak by nie patrzeć – ludzi w wieku rozrodczym na temat porodu sprowadza się do tego, co widzieli w filmach.

Za mną praca z kilkudziesięcioma „rekonwalescentkami po rodzicielstwie bliskości” i zdaje się, że jeszcze długo nie zabraknie mi klientek. Z czym przychodzą? Z potwornym lękiem przede wszystkim. Lękiem, że zepsują swoje dziecko, że w przyszłości nie będzie chciało mieć z nimi relacji, że będą przyczyną jego nieszczęścia.

Nienawidzę się kłócić. Czas kłótni uważam za stracony. Jestem ekstrawertykiem, wywalam emocje z siebie i mi łatwiej.

Przy pierwszym dziecku każdy etap rozwojowy na przestrzeni dni odczuwaliśmy jako krok milowy. Przy drugim już wiemy, co mniej więcej będzie po kolei, przechodzimy przez te etapy bardziej świadomie. Wartość dodana jest w tym, że obserwujemy rozwój relacji rodzeństwa.

Myślę o tym, czego mi samemu zabrakło, a co dostałem. Co przekazać dzieciom, żeby poradziły sobie w szybko zmieniającym się świecie. W mojej obserwacji następuje kryzys wartości uznawanych za elementarne dla humanizmu. Świat pokazuje, że liczy się skuteczność, a racja jest kwestią narracji. Dzieci mają dużo przykładów podwójnych standardów.

Czy wszystko jest kwestią organizacji? Moim zdaniem nie. Można być najlepiej zorganizowanym człowiekiem na świecie, a potem się okazuje, że dziecko ma własny plan i pomysł na to, jak powinien wyglądać wasz dzień. Bardzo trudno jest planować z małym dzieckiem, a potem odhaczać po kolei zaplanowane aktywności.

W skandynawskich przedszkolach maluchy rąbią drewno siekierą, mogą się wspinać na wysokie drabinki, nikt nie zabrania okładania się patykami czy zbiegania z górki na łeb na szyję. Te wszystkie czynności należą do kategorii ryzykownej zabawy.

Pamiętacie odpowiedź na pytanie, jak się wyspać, będąc młodą mamą? Spać, kiedy dziecko śpi! O ile w przypadku snu ta porada zawsze wydawała mi się niedorzeczna i niemożliwa do realizacji, o tyle w odniesieniu do sportu – rzecz jasna w późniejszym okresie – sprawdza się idealnie: ćwiczyć, kiedy ćwiczy dziecko. Ćwiczyć z dzieckiem!

Nienawidzę się kłócić. Czas kłótni uważam za stracony. Jestem ekstrawertykiem, wywalam emocje z siebie i mi łatwiej.

Mimo że popkultura wmawia nam, że nigdy nie jest za późno, to tutaj prawda jest brutalna – kości i mięśnie rozwijają się do pewnego momentu. Smutna wiadomość jest taka, że jeśli nie zadbamy o swoją kondycję odpowiednio wcześnie, to później trudno nadrobić stracony czas.

Granice w korzystaniu z mediów nie dotyczą tylko czasu. Określają również estetykę i etyczność prezentowanych treści. „Nie, bo to jest brzydkie” czy „nie, bo to jest okrutne” są wystarczająco dobrymi argumentami. Jako rodzice mamy prawo uznać, że gierka, w której słodkie potworki urządzają krwawą masakrę, to coś, na co nie ma zgody.

Dorastałem w zupełnie innych czasach, o wiele spokojniejszych, o wiele powolniejszych, nie było takiego natłoku wszystkiego. Trudno mi tłumaczyć ten mój świat dzieciństwa nowemu pokoleniu, bo dziś jest zupełnie inaczej, szczególnie pod względem pewnego rodzaju cierpliwości.